Αναστάσιος Μπασαράς: Τελικά: Ποιοι γράφουν την Ιστορία; Οι πρωταγωνιστές της ή οι Ιστορικοί

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Αγαπητοί Φίλοι (ες) ,

Ο κ. Ευάνθης Χατζηβασιλείου, καθηγητής στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών,

στο άρθρο του 

'Ο Αττίλας ΙΙ και η στάση της Ελλάδας' στην καθημερινή της  08.03.2020, μεταξύ των άλλων γράφει:

Ενδεχόμενη αποστολή ενισχύσεων στο νησί
Υπήρχε, όμως, η επιλογή της ενίσχυσης των δυνάμεων στην Κύπρο; Από το πρωί της 14ης Αυγούστου, σε συσκέψεις στο Πεντάγωνο, εξετάστηκαν οι δυνατότητες αποστολής υποβρυχίων και αεροσκαφών, καθώς και μιας μεραρχίας. Ωστόσο, η στρατιωτική ηγεσία επισήμανε στην κυβέρνηση ότι τα αεροσκάφη δεν θα μπορούσαν να επηρεάσουν την εξέλιξη των επιχειρήσεων και δεν θα είχαν καύσιμα για να επιστρέψουν.

Ο «Νηρεύς», ένα από τα δύο σύγχρονα υποβρύχια του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού: Επομένως, χρήση τους στην Κύπρο θα συνεπαγόταν και την απώλειά τους, άρα εδραίωση της αεροπορικής υπεροχής της Τουρκίας και στο Αιγαίο.

Η προετοιμασία μιας μεραρχίας θα απαιτούσε 6 ή 7 ημέρες και πάντως δεν θα μπορούσε να φθάσει στη νήσο, αφού κατά τη μετάβασή της θα ήταν εκτεθειμένη στις επιθέσεις της τουρκικής αεροπορίας.

Ο Καραμανλής εξέτασε το ενδεχόμενο να επιβιβαστούν στα πλοία της νηοπομπής ο ίδιος και ο Αβέρωφ, ελπίζοντας ότι η παρουσία τους θα απέτρεπε τουρκική επίθεση· ζητήθηκε επίσης βρετανική συνδρομή για να φτάσουν στην Κύπρο οι ελληνικές δυνάμεις. Αλλά σε λίγο είχε γίνει σαφές ότι η τουρκική επιχείρηση ολοκληρωνόταν με ταχείς ρυθμούς και η δράση έστω και μιας ελληνικής μεραρχίας δεν θα αναχαίτιζε την τουρκική προέλαση – αντίθετα, η πιθανότατη καταστροφή της απλώς θα μεγιστοποιούσε την τουρκική υπεροχή και στο Αιγαίο.

Ιδιαίτερα ενδεικτική των τεράστιων ελλειμμάτων στρατηγικής (αλλά και κοινής λογικής) είναι η συζήτηση –ακόμη γίνεται– για τη δυνατότητα χρήσης των 20 περίπου αεροσκαφών Phantom, που είχαν πράγματι μεγαλύτερες δυνατότητες από τα F84 και F86 που διέθετε η χώρα το 1964 ή από τα F104 που παρέλαβε εκείνο το έτος.

Η ακτίνα δράσεως: Το ερώτημα στην περίπτωσή μας δεν είναι το εάν τα Phantom ήταν καλά αεροπλάνα. Το ερώτημα είναι το εάν είχαν επαρκή ακτίνα δράσεως για να επιχειρήσουν στην Κύπρο.

Ασφαλώς, η ακτίνα δράσεως δεν είναι εύκολα υπολογίσιμη: εξαρτάται από τον οπλισμό που φέρει το αεροσκάφος (που και αυτός εξαρτάται από το είδος της αποστολής που εκτελεί), από το ύψος πτήσεως, από την πιθανότητα εμπλοκής με την εχθρική αεροπορία κ.λπ. Με άλλα λόγια, η ακτίνα δράσεως δεν είναι ένας σταθερός «αριθμός», αλλά ένα τόξο πιθανών τιμών. Ωστόσο, τα F4 δεν είχαν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης σε σύγκριση με τα παλαιότερα εκείνα αεροσκάφη. Δεν μπορούσαν να εκτελέσουν επιχειρήσεις αεροπορικής υποστήριξης στην Κύπρο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, για λόγους ηθικού, ήταν σημαντικό για τους μαχητές στην Κύπρο να δουν «ένα ελληνικό αεροπλάνο». Αιχμάλωτοι των τουρκικών δυνάμεων εισβολής με καλυμμένα τα μάτια. Ωστόσο, το ελληνικό αεροπλάνο που θα φαινόταν στον κυπριακό ουρανό εκείνες τις ημέρες, θα έφευγε κατόπιν για τη Συρία για να παραδοθεί εκεί, και δεν θα επέστρεφε για να μετρήσει στον συσχετισμό δυνάμεων Ελλάδας-Τουρκίας. Αυτό η Ελλάδα το ήξερε από την εποχή της κρίσης του 1964.

Ο Αντιπτέραρχος (Ι), Γεώργιος Ν. Σκαρλάτος, Επίτιμος Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ  απάντησε, στις 15 Μαρτίου 2020

Ο Αττίλας ΙΙ και η στάση της Ελλάδας
Κύριε Διευθυντά
Ως, Κυβερνήτης και Εκπαιδευτής Αέρος των αεροσκαφών PHANTOMS επί σειρά ετών, και έχοντας πετάξει μαζί τους περισσότερες από 1500 ώρες, ενθουσιάστηκα όταν είδα την επιβλητική φωτογραφία τους στην κορυφή της σελίδας 26 του Κυριακάτικου φύλλου της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ στις 8 Μαρτίου.

 Στη δεύτερη σειρά στο κέντρο διακρίνεται, και, ο νεαρός τότε σμηναγός (Ι) Γιώργος Σκαρλάτος!

Ειδικότερα, ο τίτλος του ολοσέλιδου άρθρου, σε συνδυασμό με την εντυπωσιακή φωτογραφία, με προδιάθεσε θετικά για να αναγνώσω το περιεχόμενο του αρθρογράφου Καθηγητή ελπίζοντας πως, ως επιστήμονας, θα είχε καταγράψει ενδιαφέρουσες ιστορικές αλήθειες.

Ατυχώς, διαψεύστηκα και απογοητεύτηκα πολύ γρήγορα όταν διαπίστωσα πως ο κ. Καθηγητής, με την βεβαιότητα «ειδικού αεροπόρου δοκιμαστή», βασίζει την όλη του επιχειρηματολογία, για την μη στρατιωτική αντίδραση της Ελλάδας στην Κύπρο κατά τη διάρκεια του Αττίλα ΙΙ, κυρίως στο γεγονός ότι η ακτίνα δράσεως των PHANTOMS δεν επέτρεπε να επιχειρήσουν στη Μεγαλόνησο και εάν τελικά χρησιμοποιούντο θα κατέληγαν στη…Συρία(;;;)
Πέραν αυτής της ανακρίβειας ο κ. Καθηγητής, προκειμένου να ενισχύσει την άποψή του, προβαίνει και σε έμμεσο bullying ισχυριζόμενος πως οι οποιεσδήποτε αντίθετες φωνές για την ακτίνα δράσεως των PHANTOMS προέρχονται αποκλειστικά από… ακροδεξιά στοιχεία(;;;).

Λυπάμαι για τα ολισθήματα αυτά το κ. Καθηγητή ο οποίος ευκόλως θα τα είχε αποφύγει εάν είχε φροντίσει να πληροφορηθεί από τα δέκα πληρώματα των PHANTOMS, που στο πλαίσιο του Αττίλα Ι, ευρέθηκαν την πρωία της 22ας Ιουλίου 1974 στο α/μ του Ηρακλείου προκειμένου να επιχειρήσουν στην Κύπρο, πως ΟΥΔΕΙΣ είχε σχεδιάσει την αποστολή με προσγείωση στη…Συρία!!! Αντιθέτως όλοι είχαμε σχεδιάσει την προσβολή στην Κύπρο με παραμονή άνωθεν της Νήσου πέντε έως επτά λεπτά και επιστροφή στο Ηράκλειο!!!

Υπενθυμίζω πως σε σχετική ερώτηση για την μη χρησιμοποίηση των PHANTOMS η τότε ηγεσία της ΠΑ (η ίδια και στον Αττίλα ΙΙ) ουδέποτε επικαλέστηκε σαν δικαιολογία την μικρά ακτίνα δράσεως αλλά, απολογητικά, είχε ισχυριστεί πως η Μοίρα των PHANTOMS δεν είχε υποστεί την προβλεπόμενη αξιολόγηση και ως εκ τούτου δεν ήταν… τυπικά ετοιμοπόλεμη(;;;)..

Αποσπάσματα της όλης σχετικής αλληλογραφίας με την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», τον Αύγουστο του 2000 , όπου περιέχονται οι απαντήσεις της τότε ηγεσίας καθώς και η εύλογη αντίδραση των τότε Διοικητού και των δύο αξιωματικών επιχειρήσεων της Μοίρας για αυτές τις απαντήσεις, που αλλοίωναν την πραγματικότητα και έθιγαν το κύρος και το ηθικό του προσωπικού, έχουν συγκεντρωθεί, με επιμέλεια και εμπεριστατωμένες αναλύσεις, στο ιστορικής αξίας βιβλίο με τίτλο «Παρακαταθήκες Αετών» που κυκλοφόρησε ο εμβληματικός Πτέραρχος (Ι) εα Παναγιώτης Μπαλές το 2012.

Τέλος, και για οποιονδήποτε κακόπιστο, υπάρχουν και τα επίσημα εγχειρίδια του κατασκευαστή των αεροσκαφών που αποδεικνύουν πως οι επιχειρήσεις στην Κύπρο από την Κρήτη με PHANTOMS μπορούσαν - και μπορούν – να εκτελεστούν με απόλυτη επιτυχία και χωρίς ιδιαίτερο ρίσκο! 

Ανταπάντηση κ. Χατζηβασιλείου

Ο αντιπτέραρχος (Ι) κ. Γεώργιος Ν. Σκαρλάτος, επίτιμος υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ, αποδίδει λανθασμένα την άποψή μου.

Το επιχείρημά μου είναι ότι, λόγω της αποτυχίας της επιστράτευσης, «δεν υπήρχε σημαντικός όγκος αξιόμαχων δυνάμεων και δυνατότητα για αποτελεσματική αξιοποίησή τους στο πεδίο της μάχης». Αυτός ήταν ο βασικός λόγος της στρατιωτικής αδυναμίας της Ελλάδας στον Αττίλα ΙΙ.

Ως προς την ακτίνα δράσεως των αεροσκαφών Φάντομ, ο κ. αντιπτέραρχος σημειώνει ότι αυτά μπορούσαν να επιχειρήσουν στην Κύπρο για «πέντε έως επτά λεπτά» και να επιστρέψουν στην Κρήτη.

Από την πλευρά μου, διατυπώνω κάποιες απορίες: Πρώτον, εάν τα δικά μας αεροσκάφη είχαν 5-7 λεπτά για επιχειρήσεις στην Κύπρο, πόσο χρόνο είχαν τα τουρκικά (και πόσα ήταν τα τουρκικά έναντι των δικών μας 10 ή 20); Δεύτερον, κάνω άραγε λάθος όταν ισχυρίζομαι ότι οι Τούρκοι δεν θα χρειάζονταν καν να καταρρίψουν τα δικά μας αεροπλάνα; Μου φαίνεται ότι αρκούσε να τα εμπλέξουν σε αερομαχία για έξι έως οκτώ λεπτά, ώστε αυτά και να μην μπορούν να επιχειρήσουν στην Κύπρο και να μην έχουν καύσιμα να επιστρέψουν στην Κρήτη. Και τρίτον: είναι δυνατόν να μιλάμε για πολεμικές επιχειρήσεις, σαν να μην υπήρχε η εχθρική αεροπορία;

Αισθάνομαι την υποχρέωση να εκφράσω τον βαθύτατο θαυμασμό μου για τα πληρώματα που το καλοκαίρι του 1974 εθελοντικά προσφέρθηκαν να εκτελέσουν την αποστολή από την Κρήτη. Και προσφέρθηκαν παρά το ότι δεν θα επέστρεφαν. Είμαι βέβαιος ότι το γνώριζαν και τότε.

Ευανθης Χατζηβασιλειου, Καθηγητής, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Σχόλιο Ιστοσελίδας

Όπως, φαίνεται στην απάντηση του, ο κ. καθηγητής με οίηση Ριχτόφεν εμφανίζεται ως ο ειδικός στην εναέρια μάχη και αμφισβητεί τους επαϊοντες και τα εγχειρίδια του αεροσκάφους. Ακόμη, και προκειμένου να υποστηρίξει την εκδοχή του, αποδίδει στους Ελληνες Αεροπόρους ψυχολογία καμικάζι που ουδέποτε υπήρξε αφού η φιλοσοφία αυτή του ανατέλλοντος ηλίου όχι μόνο δεν έχει υιοθετηθεί από το Ελληνικό Πνεύμα αλλά παραμένει και αντίθετη από το "Ο τολμών Νικά" και το "Ταν ή επί Τας"!

Σε ότι αφορά στα σχόλιά του για τις δυνατότητες της αντίπαλης αεροπορίας της εποχής δεν χρειάζεται αναφορά στα αεροσκάφη που διέθετε στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο αλλά ας θυμηθούμε  πως είχε αναλάβει αποστολή να βυθίζει τα... δικά της πλοία!!!

Πραγματικά η απάντηση του κ. καθηγητή σε συνδυασμό και με το αρχικό του σχετικό άρθρο πείθει και τον πλέον κακόπιστο πως η Ιστορία δεν γράφεται από τους πρωταγωνιστές αλλά από "επαϊοντες επί παντός επιστητού" !!!

Τώρα γίνεται αντιληπτό γιατί ουδέποτε εκλήθη να καταθέσει από την επιτροπή που συνέταξε τον..."απόρρητο" φάκελο της Κύπρου κάποιος από τη Διοίκηση και τα πληρώματα των PHANTOMS που συμμετείχαν ενεργώς στα γεγονότα της Κύπρου την περίοδο Ιουλίου-Αυγούστου 1974! Κρίμα! 

Χρήστος Ζιώγας*: Ο διττός εξορθολογισμός

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Η χρήση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών για την εξυπηρέτηση στόχων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, δεν συνιστά καινοφανή επιλογή της γειτονικής χώρας. Το κρίσιμο στοιχείο που οδήγησε στην κυβερνητική απόφαση για το κλείσιμο των συνόρων, ήταν η αμφισβήτηση, μίας σημαντικότατης πτυχής της κρατικής υπόστασης της Ελλάδας -και κάθε κράτους- που έγκειται στην αρχή της εδαφικότητας (territoriality principle), δηλαδή  του ελέγχου  και της δικαιοδοσίας που ασκεί το κράτος στην επικράτειά του. Μετά λοιπόν την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί μικρών νησιών και βραχονησίδων, του εναερίου χώρου, του FIR, των περιοχών έρευνας και διάσωσης καθώς και στην άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων σε θαλάσσιες ζώνες, η Τουρκία θεώρησε ότι η Ελλάδα δεν θα αποτελούσε σημαντικό εμπόδιο στην προσπάθειά της να εκβιάσει τα δυτικά κράτη για να την συνδράμουν -διπλωματικά, οικονομικά και στρατιωτικά- στο μέτωπο της Συρίας.

Παράλληλα, τα πρόσφατα επεισόδια  μεταξύ των κατοίκων της Λέσβου και της Χίου με τις αστυνομικές δυνάμεις, αποτέλεσε την εσωτερική διάσταση, η οποία συνέτεινε στην εν λόγω κυβερνητική επιλογή. Αναμφισβήτητα, τα κράτη έχουν καθήκον να προστατεύσουν τους πρόσφυγες. Ταυτόχρονα, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες έχουν υποχρέωση να σέβονται τις κοινωνίες στις οποίες φιλοξενούνται. Ορισμένοι εξ ημών, φαίνεται ότι επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την τραγωδία των προσφύγων και τις ελπίδες των μεταναστών για να επιβάλλουν στις φιλοξενούσες κοινωνίες και γενικότερα τις οικείες, αλλά μάλλον μειοψηφικές, αντιλήψεις τους. Εν γένει, η διαστροφή ορισμένων να (αυτό)μαστιγώνουν την ελληνική κοινωνία, μάλλον εξαντλεί την κοινωνική της απήχηση. Πέραν των ηθικολογικών αναφορών και διαρκών επικρίσεων, ας αναλογιστούν και το δικαίωμα κάθε συλλογικού υποκειμένου και ατόμου, να διαβιεί με ασφάλεια και σύμφωνα με τα αξονικά γνωρίσματα της ιδιοσυστασίας του. Όσον αφορά την εκ του μακρόθεν κριτική προς τις τοπικές κοινωνίες, οι οποίες διαχειρίζονται και υφίστανται το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα, θα θυμίσω την φράση του βρεταννού συγγραφέα John Galsworthy πως: Ο ιδεαλισμός αυξάνεται ευθέως ανάλογα με την απόσταση που έχει κανείς από το πρόβλημα.

Επιστρέφοντας στην εξωτερική διάσταση της απόφασης, η προ εικοσαετίας προσπάθεια εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων μέσω της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην ΕΕ, εκτός ότι δεν επέφερε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, δημιούργησε σταδιακά μία νέα τουρκική αξίωση:να καταστεί η ελληνική εξωτερική πολιτική εξαρτημένη μεταβλητή των ευρωτουρκικών σχέσεων. Η Συμφωνία για την διαχείριση των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας, η οποία υπεγράφη του 2016, δεν απέχει πολύ από την προαναφερθείσα συλλογιστική. 

Για την ανθρωπιστική κρίση στην Συρία προφανώς δεν ευθύνεται μόνο, αλλά ευθύνεται και η Τουρκία, η οποία με τις ενέργειές της συμβάλλει στη συνέχιση του πολέμου. Η επικοινωνιακή προσπάθεια της τουρκικής ηγεσίας να αντιστρέψει τη σχέση θύτη-θύματος, στην περίπτωση του συριακού εμφυλίου, δεν έπεισε κανέναν και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επιδιώκει, μέσω των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, να επιβάλει τη θέση της. Η άσχημη τροπή των πολεμικών συγκρούσεων στη βόρεια Συρία, οδήγησε την Άγκυρα στην απόφαση να ωθήσει μετανάστες και πρόσφυγες προς την Ελλάδα, υποθέτοντας πως δεν θα υπάρξει ουσιαστική ελληνική αντίδραση και θεωρώντας ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα εκβιάσει τα ευρωπαϊκά κράτη να την συνδράμουν στην άνιση διελκυστίνδα με τη Μόσχα.   

Επί της ουσίας, η  συγκεκριμένη τουρκική πράξη συνιστά εχθρική ενέργεια προς την Ελλάδα, διότι οι νεοεισερχόμενοι πρόσφυγες και μετανάστες στην συντριπτική τους πλειοψηφία θα παρέμεναν σε ελληνικό έδαφος, στο βαθμό που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τους έχουν απαγορεύσει την είσοδο στις επικράτειές τους. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, ασχέτως αν κάποιος συμφωνεί ή όχι, ακυρώνει την διπλή τούρκικη στόχευση, και την ΕΕ να εκβιάσει, και περαιτέρω εσωτερικά προβλήματα να δημιουργήσει στην Ελλάδα. Οι θέσεις της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έστω και επαμφοτερίζουσα, ότι οι τουρκικές ενέργειες συνιστούν απειλή για την Ελλάδα, μάλλον εντάσσονται στη διαγραφομένη τάση εξορθολογισμού της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

 Όσοι εξακολουθούν να αμφισβητούν την ύπαρξη ή να αδιαφορούν για την τουρκική απειλή προς την Ελλάδα, φαίνεται να απολλύουν την προνομιακή τους πρόσβαση  στο πολιτικό σύστημα, ή τουλάχιστον στην παρούσα κυβέρνηση˙ πολλά ερείσματά στην κοινωνία δεν είχαν και δεν τους ενδιέφερε να έχουν. Η πορεία και τα πεπραγμένα του Ταγίπ Ερντογάν καταδεικνύουν ότι προσλαμβάνει την πολιτική τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική της διάσταση αμιγώς με όρους ισχύος. Υπό αυτό το πρίσμα αντιλαμβάνεται η Τουρκία, τόσο το πλαίσιο εφαρμογής των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όσο και τον τρόπο επίλυσης των διμερών ζητημάτων. Με τις ενέργειές της, η γειτονική χώρα περιορίζει την επιρροή εγχώριων ναρκισσιστικών αυταπατών, που διέβλεπαν την υπέρβαση των εγγενών χαρακτηριστικών  του διεθνούς συστήματος –πχ. άναρχη φύση του, κυρίαρχος ρόλος της ισχύος- στην ελληνοτουρκική περίπτωση.  

Η ανάταξη της κρατικής μας υπόστασης στον Έβρο και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου φαίνεται ότι δυσαρεστεί, εκτός από την Τουρκία, και πολλούς εντός Ελλάδας. Προφανώς πρέπει να διασφαλιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων όσοι βρίσκονται, νομίμως ή μη, εντός της ελληνικής επικρατείας, επ’ αφορμή της προσφυγικής κρίσης. Προφανέστερα, δεν γίνεται να αγνοούνται οι συνέπειες μίας μεγάλης και άτακτης εισόδου ανθρώπων στις τοπικές κοινωνίες. Σ΄ αυτή την περίπτωση, οι ηθικοπλαστικές παροτρύνσεις δεν θα βρίσκουν ευήκοα ώτα στις τοπικές κοινωνίες, τις οποίες κατόπιν οι τιμητές τους θα τις προσδιορίσουν ως ρατσιστικές. Για όσους αντιτείνονται στο κράτος, ως τον σημαντικότερο φορέα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πιθανόν να επικαλούνται την «παγκόσμια κοινωνία», ως το αρμόδιο όργανο εκπλήρωσης του σκοπού, να υπενθυμίσουμε ότι η δεύτερη  απλώς δεν υφίσταται ως υπαρκτή πολιτική οντότητα, η οποία θα διασφαλίζει την εφαρμογή τους. Επίσης, η παρουσία των προσφιλών ΜΚΟ στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, ως συνδιαχειρίστριες του προσφυγικού ζητήματος, κατέδειξε πως η δράση τους κάλυψε όλο το φάσμα, ανάμεσα στην εκπλήρωση των καταστατικών τους σκοπών, έως τις έκνομες πράξεις. Για τις περιπτώσεις της πρώτης κατηγορίας, είναι υπόχρεοι οι ευεργετηθέντες - πρόσφυγες και μετανάστες- και οι τοπικές κοινωνίες. Για τις οργανώσεις της δεύτερης κατηγορίας, η κρατική εποπτεία προέκυψε ως τουλάχιστον επιβεβλημένη.  

Εν κατακλείδι, και ελπίζοντας ότι ο εξορθολογισμός θα συνεχιστεί έστω και τουρκική υπαιτιότητι, είναι αναγκαία η συμπόρευση της ελληνικής κοινωνίας έτσι ώστε να εξέλθουμε από την δύσκολη συγκυρία και να προστατευτούμε από ανάλογες δυσάρεστες καταστάσεις στο μέλλον. Η χάραξη της εξωτερικής πολιτικής, οφείλει να είναι σύμφυτη με τον διακρατικό χαρακτήρα του διεθνούς συστήματος και τον διακυβερνητικό -ιδιαίτερα για ζητήματα άμυνας και ασφάλειας- της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

*Δρ. Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και εντεταλμένος Λέκτορας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Ιωάννης Μπαλτζώης*: Παλαιστινιακό . Από το Κακό στο Χειρότερο με το Σχέδιο Τραμπ, τύπου «Έμενταλ».

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1993, ύστερα από μυστικές συνομιλίες των δύο αντιπροσωπιών, ο Γιάσερ Αραφάτ και ο Ιτσχάκ Ράμπιν αντάλλαξαν επιστολές αμοιβαίας αναγνώρισης. Οι βασικές αρχές της συμφωνίας υπογράφηκαν με πλήρη μυστικότητα στο Όσλο (20 Αυγούστου) και επισήμως στην Ουάσιγκτον (13 Σεπτεμβρίου),  η συνθήκη των γενναίων, όπως την ονόμασε μια εξέχουσα προσωπικότητα του Ισραήλ , ο τότε ΥΠΕΞ Σιμόν Πέρες, η οποία έθετε τέλος στις εχθροπραξίες των δύο πλευρών, οι οποίες είχαν αρχίσει από το 1948 και όχι μόνο.   

Μέχρι τότε  οι Παλαιστίνιοι που  ζούσαν εντός της Ισραηλινής επικράτειας , ήταν Ισραηλινοί μεν πολίτες , θεωρούσαν όμως ότι ευρίσκονταν υπό κατοχή και  συνέχιζαν τον αγώνα των  με την PLO  και τρομοκρατικές επιθέσεις εντός και εκτός Ισραήλ , πλήττοντας Ισραηλινούς στόχους και συμφέροντα. 

PDF

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*:ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ PATRIOT ΣΤΗΝ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Τη στιγμή που γράφεται το κείμενο αυτό δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα το θέμα της διάθεσης μιας πυροβολαρχίας του αντιαεροπορικού συστήματος κατευθυνομένων βλημάτων Patriot της Πολεμικής Αεροπορίας στη Σαουδική Αραβία. Η διάθεση του συγκεκριμένου τμήματος, εάν υλοποιηθεί, θα αποτελέσει μια πρωτόγνωρη ελληνική συμμετοχή σε μια περιοχή που δεν γειτνιάζει άμεσα με την χώρα μας. Αναμφίβολα θα αποτελέσει μια σημαντική κίνηση με πολιτικό μήνυμα και σημασία προς πολλούς αποδέκτες. Αναπόφευκτα από ορισμένους (Ιράν) θα εκλειφθεί ως μια «μη φιλική» κίνηση προς τη μεριά τους. Οποιαδήποτε τοποθέτηση μας, υπέρ ή κατά, αυτής της κίνησης είναι πρόωρη και παρακινδυνευμένη χωρίς να γνωρίζουμε τις βασικές παραμέτρους της συναλλαγής.

Παναγιώτης Μητρόπουλος: Μηχανή του Χρόνου. Σούδα 1989-1997: Αναμνήσεις ενός Μηχανικού Α-7Η (στα παρασκήνια των πτήσεων)

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Ο έρωτάς μου για την Αεροπορία γεννήθηκε ταυτόχρονα με την αγάπη μου για τα Α-7 και συγκεκριμένα περί τα 1980-81 (πήγαινα τότε Β’ Γυμνασίου στα Χανιά με συμμαθητές τον Θανάση Μπινιάρη, γιο του τότε μοιράρχου της 340ΜΒ και μετέπειτα συμμαθητή μου και στην ΣΙ, και την Κλαίρη Τζογάνη, κόρη του τότε μοιράρχου της 345ΜΒ και αργότερα Α/ΓΕΑ & ΑΓΕΕΘΑ).

PDF