Δημήτρης Κ. Μπάκας: ΔΙΑΥΓΕΙΑ ΩΣ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Ζούμε σε μια περίοδο, που κατακλύζεται από μια γενικευμένη κρίση! Κρίση κάθε είδους και μεγέθους. Οικονομική, ηθική, καπιταλισμού, κοινωνίας, γάμου, παιδείας …ανθρωπινότητας. Και τώρα κρίση σε όλο τον Πλανήτη λόγω ιού. Μια λέξη ελληνικής καταγωγής, που τη δανείστηκαν σχεδόν όλες οι γλώσσες του κόσμου. Μια λέξη, που καθώς γενικεύεται χάνει το περιεχόμενό της. Σήμερα κατά βάση λέγοντας κρίση εννοούμε μια εξέλιξη αβέβαιης διαδικασίας, που δεν επιτρέπει τη διάγνωση και την προβλεψιμότητα. Η λέξη κρίση διαδίδεται βαθμηδόν κατακλύζοντας κάθε τι το κοινωνικό και ανθρώπινο και όταν επεκτείνεται στη κουλτούρα, στον πολιτισμό, στην ανθρωπινότητα χάνει κάθε περίγραμμα. Τότε λέμε πως κάτι δεν πάει καλά οπότε καταλήγουμε σε μια πλήρη συσκότιση. Θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε σε ελάχιστο βαθμό το απροσμέτρητο βάθος όπως και την τεράστια σημασία που έχει αυτή η λέξη στη ζωή όλων μας.

Δημήτρης Κ. Μπάκας: 1821, Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ

 «Κι αν πέσαμε σε πέσιμο πρωτάκουστο

και σε γκρεμό κατρακυλήσαμε

που καμιά φυλή δεν είδε ως τώρα

είναι γιατί με των καιρών το πλήρωμα

όμοια βαθύ εν’ ανέβασμα μας έμελλε προς ύψη ουρανοφόρα» (Παλαμάς)

Τα καριοφίλια του 21 κελαηδούν και σήμερα στην Εθνική μας μνήμη.

Εκατό  ενενήντα εννέα  χρόνια από τότε! Σήμερα που προβάλλουν ωμές τόσες αντιθέσεις ανάμεσα στο τότε και στο τώρα. Τώρα που, κάτοχοι απείρως περισσοτέρων αγαθών, περιφρονούμε τις ηθικές αξίες και τραυματίζονται θεσμοί η  Επέτειος της Εθνεγερσίας λαμβάνει ξεχωριστό νόημα.

Οι λαμπρές ώρες του γένους σέρνουν ξανά, στα έκθαμβα μάτια μας, έναν απ’ τους χορούς των θριάμβων τους.  Ο εορτασμός αυτός πρέπει να είναι ύμνος και θρήνος και λογισμός:

  • Ύμνος για το θεσπέσιο εθνικό τόλμημα, που συγκλόνισε τον ελλαδικό χώρο και συγκίνησε την Ευρώπης και προπάντων είχε απόληξη την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας.
  • Θρήνος ή μάλλον μνημόσυνο θρηνητικό, αλλά και δοξαστικό, για τις ανθρώπινες υπάρξεις, που η θυσία τους υπήρξε το βαρύ τίμημα της Εθνικής Ελευθερίας και
  • Λογισμός για τις κινητήριες δυνάμεις του υπόδουλου γένους. Την ελληνική ψυχή.

Εύλογο το ερώτημα: Πώς κατορθώθηκε η Επανάσταση; Η Επανάσταση δεν υπήρξε  ένα απλά ιστορικό γεγονός, δεκτικό ερμηνείας με κοινωνιολογικές εξηγήσεις, αλλά ήταν μια υπεύθυνη πολιτική πράξη τής ηθικής πρωτοπορίας του Έθνους. Έχει γίνει λόγος συχνά για παλιγγενεσία του Έθνους. Η έκφραση όμως αυτή, θαρρούμε,  δεν είναι ακριβής. Το Έθνος δεν είχε παύσει ποτέ να υπάρχει. Δεν υποτάχθηκε ούτε στους Ρωμαίους, ούτε στους Φράγκους, ούτε καν στους Οθωμανούς. Επέζησε υπόδουλο και διατήρησε τη γλώσσα του, τα ήθη του και την αυτοσυνειδησία του.

1453! Στου Ρωμανού την πύλη γκρεμίζεται ο Δικέφαλος. Η Βασιλίδα των πόλεων, η Κωνσταντινούπολη, που χίλια χρόνια στάθηκε ο ακοίμητος φρουρός του πολιτισμού όλης της Ευρώπης, ο Πρόμαχος της Ελευθερίας, ο Ακατάβλητος Ακρίτας, πέφτει στα χέρια των βαρβάρων.

Πυκνό σκοτάδι απλώνεται παντού. «Και ήταν όλα σιωπηλά, γιατί τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».  Η Ελλάδα, η τρισένδοξη, η καθοδηγήτρια της Ανθρωπότητας αλυσωμένη, λησμονημένη, ολάρφανη και απελπισμένη! Όλοι την περιγελούν και την εμπαίζουν. Της τάζουν βοήθεια αλλά τη γελούν πικρά.      

   «Δυστυχής! Παρηγορία

   Μόνη σου έμενε να λες

   περασμένα μεγαλεία  

   και διηγώντας τα να κλαις... (Σολωμός

Μένει, όμως, η ψυχή του γένους ολοζώντανη.  Στο Γένος, το αυθύπαρκτο και το αμάραντο, το ικανό να ζήσει και στο πιο χέρσο, το πιο άνυδρο, το πιο λιθόσπαρτο χωράφι της πατρικής μας γης  εμπιστεύθηκε η Θεία Πρόνοια την ρανίδα του αίματος και αχτίδα του ελληνικού πνεύματος. Τα ύστατα  ζώπυρά μας, τα οποία  η ψυχή του Γένους απέκρυψε στους Δωρικούς δρυμούς, στις αιγαιοπελαγίτικες θαλασσοσπηλιές, εκεί όπου διαφυλάσσεται ο αποθησαυρισμένος πλανήτης των Ελληνικών Αιώνων.

Του Γένους η Ψυχή, ανυπόταχτη δεν παραδίδεται στον καταχτητή. Μένει ζωντανή και ελεύθερη.  Αναδύθηκε ως «Αυτοκρατορία» του Ελληνικού Πνεύματος.  Κάτω απ’ τα μοιρολόγια και τα κλάματα πηγάζει η ανείπωτη και ζωογόνος επωδός: «Σώπασε κυρά Δέσποινα και σεις μάνες  μην κλαίτε πάλε με χρόνια, με καιρούς, πάλε δικά μας θάναι». Ήταν  Ψυχή του Γένους, που φτερούγισε χερουβικά πάνω απ’ τα ερείπια του ολέθρου και  κελάηδησε  την ασίγαστη η φωνή της Ελλάδος:

            «Είμ’ εγώ η ακατάλυτη ψυχή των Σαλαμίνων,

            Στην επτάλοφη έφερα το σπαθί των Ελλήνων,                   

            Δε χάνομαι στα τάρταρα, μονάχα ξαποσταίνω,               

            Στη ζωή ξαναφαίνομαι και λαούς ανασταίνω (Παλαμάς)

Και έφτασαν τα προφητεμένα χρόνια! Το πονεμένο ερωτηματικό του Ρήγα Φεραίου: «Ως πότε παλληκάρια» πήρε την καταφατική απάντηση στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας: «Ποτέ πια σκλάβοι». Η Ψυχή του Γένους όρθωσε κορμιά. Όπλισε χέρια, γέμισε ψυχές. Βογγητά, μοιρολόγια, προσευχές και τραγούδια, οι χρησμοί και τα παραμύθια τόσων αιώνων συναντήθηκαν σε μια και μόνο μυριόστομη ανακραυγή: «Ελευθερία ή θάνατος».

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1814 ο Σκουφάς, ο Τσακάλωφ και ο Ξάνθος,  με  φρόνημα πατριωτικό υψηλού βαθμού, έδωσαν την εκκίνηση  στην απελευθερωτική Επανάσταση του Ελληνικού Έθνους. Ίδρυσαν την αξιοθαύμαστη «Φιλική Εταιρεία» διαποτισμένη από ιερό συναίσθημα ελληνικού πατριωτισμού και αρμοσμένη στην ελληνική, τότε, πραγματικότητα.

Από τα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα, άρχισε να συντελείται ραγδαία πρόοδος στην οικονομία των Ελλήνων, με τη δραστήρια εργασία ικανών και τολμηρών εμπόρων και ναυτικών. Πρόοδος που συνοδεύτηκε από την ανάπτυξη της παιδείας, με την αύξηση των μορφωμένων Ελλήνων, με την ίδρυση νέων Σχολείων και με την έξοχη δράση των Διδασκάλων του Γένους. Τότε αναδύθηκε η  αυτοπεποίθηση του Έθνους για το μέλλον του.

  

Ο Κοραής έγραφε το Δεκέμβρη του 1814: «Υπάρχουν σημεία αναντίρρητα, ότι  εξύπνησε τέλος πάντων η ταλαίπωρος Ελλάς και η εξύπνησις αυτή προετοιμάζει και την μέλλουσαν  Ελευθερίαν».

 Ο Καποδίστριας το 1818 χαρακτήρισε την πρόοδο της ναυτιλίας και του εμπορίου και την άνθιση της παιδείας ως «κινητήριες δυνάμεις» για την πολιτική αναγέννηση της Ελλάδας.

Η παράτολμη επιχείρηση, όμως,  χρειάσθηκε και την υπεύθυνη πρωτοβουλία τολμηρών ανδρών. Ο φλογερός πατριωτισμός παραμέρισε τελικά κάθε  διαλογισμό και νηφαλιότητα.  Η Επανάσταση αποφασίζεται από ηθικό πάθος με υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων και με υποτίμηση των κινδύνων.

Και οι πεντακόσιες χιλιάδες ψυχές, τόσες είχαν απομείνει στα 368 χρόνια της σκλαβιάς, που μέχρι χθες ήσαν άβουλοι ραγιάδες ξεσηκώθηκαν. Άστραψαν σπαθιά. Κελάηδησαν καριοφίλια. Το θαύμα έγινε. Μια λάβα ενθουσιασμού ακράτητου πλημμύρισε τη σκλαβωμένη Γη. Λάμψη θεϊκή σκορπίζει το φόβο της σκλαβιάς και της καταφρόνησης. Η Λευτεριά φτερουγίζει παντού:

 «Λάμψιν έχει όλη φλογώδη

 Χείλος μέτωπο οφθαλμός    

 Φως το χέρι φως το πόδι

 Και όλα γύρω σου είναι φως» .

Παιάνες παντού και θούρια ακούγονται. Ξεσηκωμός απ’ άκρη σ’ άκρη. Και ο εικοσάχρονος Εθνικός μας ποιητής πολεμώντας με τη θεϊκή του πέννα ψέλνει:

«Ακούω κούφια τα ντουφέκια

ακούω σμίξιμο σπαθιών

ακούω ξύλα, ακούω πελέκια

ακούω τρίξιμο δοντιών».

Ανάσταση πέρα ως πέρα. Μεθύσι αθάνατο, πραγματικό! Άνοιξη! Ώρα Θεού! Ώρα Ελλάδας:            «Μάγεμα η φύση και όνειρο στην ομορφιά και χάρη 

 η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι                 

 με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει        

 όποιος πεθαίνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει».

Ξεπροβάλλουν ο αρματολός και ο γραμματικός. Ο καπετάνιος και ο δάσκαλος. Άνδρες του σπαθιού και άνθρωποι του λόγου! Οι ανδρειωμένοι των παραμυθιών περισσότερο, παρά οι ξεχωρισμένοι των ιστορικών χρονικών. Ολίγα ονόματα που θα μιλήσουν για όλα τ’ άλλα: Κανάρης, Σαχτούρης, Μιαούλης, Καψάλης, Μπότσαρης, Παπαφλέσσας, Τζαβέλας, Νικηταράς…

Και προελαύνουν εμπρός, ο σταυρός του Παπά, το δαυλί του μπουρλοτιέρη, η φουστανέλα, το καριοφίλι. Άτακτοι θρυλικοί. Απείθαρχοι! Ισοπεδωτικοί, προσωπολάτρες, ηρωικοί, ομηρικοί! Περισσότερο πλήττουν τη φαντασία, παρά σταματούν το λογισμό. Δύσκολα μπορείς να καταλάβεις αν έρχονται να χτυπήσουν τον αλλόφυλο ή να χτυπηθούν μεταξύ τους!

Και μέσα στο σάλαγο και την «πολέμια χλαλοή απαστράπτοντα σημεία οι σκιεροί αποτεφρωμένοι όγκοι», οι τόποι! Ο Μωριάς, η Ρούμελη, χώματα που η ιστορία διέτρεξε όλη τη μουσική της κλίμακα των περιπετειών και θριάμβων. Τα Νησιά, τα νησιά της Ελλάδας, ως νησιά ευλογημένα!! «όπου άνθισαν , λέει ο ποιητής, οι τέχνες του πολέμου και της ειρήνης»! Ηφαίστεια η  Κρήτη, η Μακεδονία, η Θεσσαλία, η Ήπειρος, η Θράκη, η μαρτυρική Κύπρος.

 Ο Κολοκοτρώνης, προέχων ιπποκένταυρος, βροντοφωνώντας το σύνθημα «φωτιά και τσεκούρι» κατά κεφαλής των φυγάδων και προσκυνημένων. Ο Διάκος με το τραγούδι του, του Μαγιάπριλου στο μαρτύριό του. Στο Μεσολόγγι «έφαγαν μπαρούτι για ψωμί, αλλά δεν δίνουν τα κλειδιά, δεν δίνουν την τιμή...  Στα Ψαρά... «στην ολόμαυρη ράχη, περπατά η Δόξα μονάχη»!

 Και οι Γυναίκες μια ώρα αρχύτερα, αληθινότερα χειραφετημένες στην κολυμβήθρα του πατριωτισμού. Ο Κουντουριώτης προσφέροντας στο Έθνος το έχειν του. Καραϊσκάκης, ο μέγας στρατηλάτης γιος της καλόγριας. Οι τακτικοί του Φαβιέρου, που τροφοδοτούν με μπαρούτι την Ακρόπολη. Η αξεπέραστη μάνδρα της Γραβιάς με το βράχο της ανδρείας Ανδρούτσο «τους ορμώντας προσβάλλει εχθρούς και εξαπλώνει τριγύρω νεκρούς, νεκρούς ίππους και άνδρες».

Στη ρίζα της αιματοστάλαχτης πυραμίδας οι Φιλικοί, η πρόσκληση του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ο Λάμπρος Κατσώνης, η θυσία του Ρήγα, το μαρτύριο του Πατριάρχη. Η καθιέρωση στην Αγία Λαύρα με τον Γερμανό. Στην κορυφή ο Καποδίστριας, ο μεγαλομάρτυρας της Εθνικής αποκαταστάσεως.

 Όλοι μαζί : «Όταν αρχίσαμε να κάμομε την Επανάσταση, λέει ο Γέρος του Μωριά, Στρατάρχης Κολοκοτρώνης, δεν συλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα... αλλά, ως μία βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας... όλοι συμφωνήσαμε σ’ αυτό το σκοπό και εκάναμε την Επανάσταση».

Η Ελληνική ψυχή, η Ελληνική στάση ζωής, το Αθάνατο Κρασί του ποιητή Κωστή Παλαμά, ήταν εκείνη που το 21 μετάδωσε την ελπίδα σε ηφαιστειακή έκρηξη. 

Εμείς;  Την εξέλιξη των πραγμάτων τη γνωρίζουμε σχεδόν όλοι μας.

Ο δυτικός τρόπος ζωής επιζητεί την ευδαιμονία στην κατανάλωσηόσο το δυνατόν, περισσοτέρων υλικών αγαθών. Ο άνθρωπος από πολιτικό ον καθίσταται άτομο. Ζούμε στην εποχή της μαζικής κοινωνίας και του εγωτισμού! Η οικογένεια χαλάρωσε. Ο δάσκαλος κατέβηκε από την  «έδρα» του. Ο αναλυτής του χρηματιστηρίου αντικατέστησε τον  ιερέα. Καταργήθηκε, φιλοσοφικά, ο Θεός και το χρήμα ανέλαβε ρόλο πανάκειας. Η νομιμοφροσύνη υποχώρησε! Η αιδώς τέθηκε σε διαρκή αργία. Το εγώ βρίσκει  θαλπωρή  στο σκοτεινό και απομονωμένο ατομικό του σπήλαιο. Το «εμείς» διαγράφηκε και απέμειναν οι όροι «αυτοί» ή οι « άλλοι». Αποδυναμώθηκε συθέμελα  ο κοινωνικός ιστός.  

Δικό μας χρέος, σήμερα, η αποκατάσταση την τιμής της Πατρίδας μας. Δυσκολότατο! Όχι  όμως ακατόρθωτο. Απόλυτα επιτακτικό. Οφείλουμε να κάνουμε το πρώτο  μεγάλο βήμα. Να γίνουμε πάλι «εμείς» με τη διπλή του έννοια. Να γίνουμε ένα  αρμονικό όλο και απόγονοι αυθεντικοί Εκείνων.Να επαναφέρουμε  τις αξίες συνοχής.  Την κατανόηση της πραγματικότητας, την ωραιότητα των ανθρώπινων σχέσεων και την απόδοση της δικαιοσύνης, κοντολογίς, την ηθική πράξη. Να αμβλύνουμε  την προσωπική μας αυθεντία. Να θεωρήσουμε ως καλύτερη προσέγγιση εξεύρεσης  λύσεων των προβλημάτων τον ειλικρινή δημιουργικό διάλογο, από τον οποίο αναδύεται η συναίνεση.

Ύπατος σκοπός η Πατρίδα, ως υγιής οντότητα ισάξια της θέσεως, η οποία Της αρμόζει στο παγκόσμιο σκηνικό.  Καθήκον μας απόλυτο είναι να ξαναβρούμε την Ελληνική Ψυχή μας, την Ελληνική στάση ζωής, το Αθάνατο Κρασί 21, του ποιητή.

Σήμερα ας αποσυρθούμε στο ηθικό κορφοβούνι, που μας  ενώνει και από το περήφανο εκείνο καραούλι ας δούμε να προβάλλεται στο άπειρο πανοραμικά η ιστορική μας μεγαλογραφία.  Ποια σταθερή συνέχεια!  Ποια ευθύγραμμη πορεία! Η σκυτάλη, όμως, πάντοτε η ίδια. Σκυτάλη πνευματική που συνδέει σ’ όλη της την μακραίωνα αγωνιστική   ιερή  παράδοση με την πιο παρθενική πρόοδο.

Το θέαμα είναι απέραντο. Το πανόραμα είναι ατέλειωτο. Θαμπώνει τα μάτια. Ζαλίζει τη σκέψη. Η Ελλάδα η μία, η ενιαία, η αδιαίρετη, η αδιάσπαστη απαλλαγμένη από τα φυλετικά της ελαττώματα της φιλοπρωτίας και της διχοστασίας, φορτισμένη από τις εθνικές αρετές, της φιλοπατρίας, της φιλομάθειας, της ανδραγαθίας.   Η Ελλάδα μας που λάμπει σαν διαμάντι! 

Ευελπιστούμε ότι οι κρίσεις, ( κοινωνική, οικονομική, μεταναστευτικό, ακεραιότητας της Πατρίδας μας και αόρατος ιός) ,που σήμερα περνάμε,  να αποτελέσουν τη μεγαλύτερη «ευκαιρία» για ανάνηψη. Μια ολική επαναφορά των δοκιμασμένων  αξιών μας. Αυτό δε σημαίνει οπισθοδρόμηση, αλλά επιστροφή στις σταθερές αξίες, που δίδαξε η εμπειρία των λαών.

Να τοποθετήσουμε και πάλι στην πρώτη βαθμίδα των αξιών μας τη σωτηρία και την αξιοπρέπεια της Πατρίδας. Σε μια εποχή,  που επικρατεί το ατομικό συμφέρον, είναι δύσκολο να μιλάμε για συλλογική προσπάθεια  και καθήκον. Παρά ταύτα όμως υπάρχει  ένα  τελευταίο μετερίζι της ύπαρξης της Πατρίδας μας.  Μια «έσχατη γραμμή  Εθνικής Άμυνας», η οποία «στοιχίζεται»   στις ψυχωμένες με αγάπη  καρδιές των Ελλήνων, όσων προσφέρουν, ό,τι απαιτεί η υπόσταση της Πατρίδας και  επιζητούν, παράλληλα, και  το προσωπικό τους συμφέρον. Εκείνων, που διεκδικούν λιγότερα από όσα προσφέρουν!  Αμέτρητες οι περιπτώσεις! Θα αναφέρουμε  ενδεικτικά μόνον:

  • Ο αγρότης, που ποτίζει το χωράφι του με ιδρώτα και υπομονή.
  • Ο ψαράς, που ξενυχτάει στο σκοτάδι για μια καλή ψαριά.
  • Ο ευσυνείδητος υπάλληλος, που δεν απεργεί σε κρίσιμο χρόνο.
  • Ο γιατρός , που διανυκτερεύει κοντά στον ασθενή και γεμίζει η ψυχή του.
  • Ο δάσκαλος, που εκτελεί το λειτούργημά του με γλίσχρες αμοιβές.
  • Ο μηχανικός, που εκτελεί ευσυνείδητα οικονομικά το τεχνικό έργο.
  • Ο δικαστής , που αποδίδει τη δικαιοσύνη μέσα σε απειλές.
  • Ο ιερέας, που προσπαθεί να διατηρήσει την Πίστη μας ακίβδηλη.
  • Όσοι για την ασφάλειά μας  ρίχνονται με αυτοθυσία στη φωτιά και την πλημμύρα.
  • Ο στρατιώτης που φυλάει, νύχτα μέρα, σκοπιά στα σύνορα της Πατρίδας μας.
  • Ο ναύτης, που περιπολεί μέσα στο ανήλιο υποβρύχιο στα Πελάγη μας.
  • Ο πιλότος που φυλάει το αέρα μας και δεν γνωρίζει εάν θα επιστρέψει στην οικογένειά του.
  • Τα  στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, που διατηρούν το φρόνημα των ελληνόπουλων.
  • Όσοι εφαρμόζουν τους  νόμους της Πατρίδας από πίστη και καθήκον.
  • Όσοι εθελοντικά και  χωρίς ιδιοτέλεια  προσφέρουν  στα κοινά.
  • Και τόσοι άλλοι αγνοί, φιλότιμοι και φιλοπάτριδες συμπολίτες μας, που μοχθούν νυχθημερόν για το δικό τους καλό και πρώτα της Πατρίδας μας
  • ……..

Το δικό μας, προσωπικό, καθήκον σκληρό, άκαμπτο και απαρέγκλιτο  είναι: Να πυκνώσουμε με τη δική μας συμμετοχή τις τάξεις της «έσχατης γραμμής  Εθνικής  μας Άμυνας»

Στον πανηγυρικό της πιο ένδοξης αυτής μέρας δεν ταιριάζουν πολλές μεμψιμοιρίες και δεοντολογίες. Ταιριάζει μια  απέραντη μνήμη ευγνωμοσύνης. Τη μνήμη ανακαλούμε και τον αίνο αναπέμπουμε.

Ας φρονηματισθούμε σήμερα, απ’ το μεγαλύτερο ιστορικό γεγονός του Ελληνισμού.

Ας μη λησμονούμε ότι το θαύμα της Παλιγγενεσίας οφείλουμε στην Αθάνατη Ελληνική Ψυχή. Ας μεθάμε και εμείς, κάθε φορά που η Πατρίδα προστάζει, με τ’ «αθάνατο κρασί το εικοσιένα».

Και σα σεπτό μνημόσυνο όλων εκείνων που χάρισαν σε μας Πατρίδα και Ελευθερία, ας ψάλλουμε μαζί με τον ποιητή:

 «Σαν ίσκιοι μεγαλόκορμοι και απείραχτοι απ’ τα χρόνια

  φέρνετ’ εμάς τα εγγόνια στο δρόμο της τιμής 

  κι όπου πολέμου κράξιμο κι όπου μάχης κρότοι

  εσείς περνάτε πρώτοι και ακολουθούμε εμείς».  

 Δημήτριος Κ. Μπάκας       Μάρτιος 2020 

Αλέξης Κάντζης: Τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται!

Πέρασαν πέντε χρόνια.... πάντα επίκαιρο !!! “Τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται"

Κατά το πέρασμα από την προχρηματική στην χρηματική οικονομία, τότε που για να διευκολυνθούν οι ανταλλαγές των προϊόντων , δημιουργήθηκε το εργαλείο "χρήμα" , έγινε ένα θεμελιώδες λάθος .

Το εργαλείο που δημιουργήθηκε είχε ιδιότητες που τα "περισσεύματα" των προϊόντων δεν είχαν...
Δημιουργώντας ένα τέτοιο "εργαλείο" και γενικεύοντας την χρήση του μοιραία οι άνθρωποι διαλέξαμε λάθος το πρώτο σκαλοπάτι μιας σκάλας που σε κάθε επόμενο κρύβει συμπληγάδες, άλλοτε φανερές και άλλοτε περίτεχνα συγκαλυμμένες, έτοιμες να συντρίψουν οποιαδήποτε έννοια δικαιοσύνης, δικαιωμάτων και ανθρώπινης αξιοπρέπειας..

Τα προβλήματα που γρήγορα δημιουργήθηκαν, εξ αιτίας του λάθους, σε αυτή την διαδρομή εντοπίστηκαν και εν μέρει αντιμετωπίστηκαν από τον Σόλωνα. Η ρίζα του λάθους όμως έμεινε, με αποτέλεσμα ακόμα και σήμερα να εξακολουθεί κατά περιόδους να δημιουργεί κρίσεις από τις οποίες υποφέρει το μεγαλύτερο τμήμα του ανθρώπινου πληθυσμού και οι οποίες περίτεχνα αποδίδονται στην ανθρώπινη φύση ......
Προσπαθούν να πείσουν ότι : "Για όλα φταίει η απληστία του ανθρώπου ..."

Το θεμελιώδες λάθος ήταν η μετατροπή ενός φθαρτού " περισσεύματος " σε άφθαρτο δίνοντας έτσι την δυνατότητα της συσσώρευσης και μεταλλάσσοντας την ανθρώπινη φύση σε "άπληστη" .
Το φθαρτό "περίσσευμα" έγινε άφθαρτο " κεφάλαιο" .

Η ανάγκη για ανταλλαγή έπαψε να υπάρχει. Δημιουργήθηκε η χρηματική οικονομία δίνοντας την δυνατότητα στην δημιουργία χρέους με την χρηματοοικονομική εκμετάλλευση του περισσεύματος. Από εδώ ξεκινούν όλα.
Η αποδοχή μιας τέτοια παράλογης ιδιότητας σε ένα εργαλείο που δημιουργήθηκε για να μας υπηρετεί και να μας διευκολύνει, μας εγκλώβισε σε ένα παιχνίδι MONOPOLY στην πραγματική ζωή ,που κατέληξε να κερδίζουν λίγοι , καθιστώντας τούς υπόλοιπους σκλάβους . Η ελευθερία μας χάθηκε ξανά 2500 χρόνια μετά από την εποχή του Σόλωνα....

Το περίσσευμα της παραγωγής έγινε κεφάλαιο και το κεφάλαιο μετατράπηκε σε δάνειο που απαιτούσε αμοιβή χρήσης, απαιτούσε τόκο.
Η διαδικασία της υπερσυγκέντρωσης του πλούτου, που οι αρχαίοι Εβραίοι με "νόμο Θεού" την είχαν αντιμετωπίσει με το Ιωβηλαίο, ξεκίνησε και από τότε δεν σταμάτησε.

Η δυνατότητα αποθησαύρισης σε χρήμα έκανε τους ανθρώπους άπληστους . Τους έδωσε την δυνατότητα να συγκεντρώνουν όλο και περισσότερα.
Μαζί με τον πλούτο, ήρθε και η δύναμη, προσωπική και πολιτική.
Το χρήμα μπορούσε να εξαγοράσει τα πάντα.
Ο δρόμος της διαφθοράς άνοιξε διάπλατα.
Ο άνθρωπος και η κοινωνία κατακρημνίστηκαν από την κορυφή της πυραμίδας.
Εκεί, στην κορυφή εγκαταστάθηκαν αδιαπραγμάτευτα, το κεφάλαιο, οι αγορές, οι τράπεζες.

Όλα συνέπεια του θεμελιώδους λάθους, όλα συνέπεια ενός σφάλματος στο πρώτο σκαλοπάτι.
Διορθώνεται το λάθος; Ασφαλώς ΝΑΙ ! Εάν το καταλάβει και το αποφασίσει το 99% του πληθυσμού που βρίσκεται εγκλωβισμένο στις επιλογές και τις επιδιώξεις μιας ισχνής μειοψηφίας.
Εάν τηρηθούν στο ακέραιο οι πραγματικές ανθρώπινες αρχές, εάν θεσπιστούν νέοι κανόνες ώστε να επανέλθει ο άνθρωπος και η κοινωνία στην θέση που δικαιωματικά τους ανήκει, στο κέντρο των πάντων.

Πρέπει να γυρίσουμε στην αρχή και να διαλέξουμε αυτή την φορά το σωστό σκαλοπάτι .
Ο δρόμος της αλλαγής μόνο εύκολος δεν είναι.
Το 1%, που εξελίχθηκε σε κακό 1%, θα πολεμήσει κάθε προσπάθεια μετασχηματισμού με όλα τα μέσα που διαθέτει.
Και διαθέτει πολύ μεγάλη δύναμη .Με όπλα τον φόβο, το χρέος, την παραπληροφόρηση, την διαστρέβλωση της πραγματικότητας .
Ελέγχουν στην πλειοψηφία τους, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με πληρωμένους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς. Μιλάνε υπέρ των όσων εχθρεύονται. Για την αξιοπρέπεια, για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρώπινες αξίες, για την ελευθερία των επιλογών, για την δημοκρατία. Επικαλούνται Θεούς και δαίμονες προκειμένου να εξακολουθούν να υποδηλώνουν ολόκληρες ανθρώπινες κοινωνίες.
Μανδύας τους το φαιδρό “πρέπει να τηρούνται τα συμφωνηθέντα”.

Έτσι θα πρέπει να είναι ...
Τι γίνεται όμως αν αυτός που συμφώνησε για λογαριασμό ενός ολόκληρου λαού, έχει εξαγορασθεί και έχει προδώσει ή εάν εξαπατήθηκε ή στην καλύτερη των περιπτώσεων εάν έκανε λάθος; Πρέπει μια κοινωνία ολόκληρη να υποφέρει, να διαλυθεί, να πεθάνει γιατί “πρέπει να τηρούνται τα συμφωνηθέντα”;

Αυτό είναι και το βασικό πρόβλημα του τρόπου λειτουργίας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Το σύστημα εύκολα εξαγοράζει έναν αριθμό φιλόδοξων πολιτικών, τους προβάλει με τα μέσα που ελέγχει, κατασκευάζει με τους image makers ένα πολιτικό προφίλ που θα τύχει πλατιάς απήχησης και την κατάλληλη στιγμή που αυτοί, οι δικοί τους πια, θα βρίσκονται στις καίριες θέσεις της πολιτειακής ηγεσίας, θα τους χρησιμοποιήσουν για να δεσμεύσουν, με μια υπογραφή σε μια συμφωνία, ένα ολόκληρο έθνος με την γνωστή συνέχεια “τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται”…
Μια κοινοβουλευτική εξαπάτηση, που μετουσιώνεται στο ΕΣΥ υπογράφεις (ο πολιτικός) ότι ΕΓΩ χρωστάω (ο πολίτης)!
Και πιθανότατα ΕΣΥ έχεις αμειφθεί πλουσιοπάροχα γι’ αυτό…

Πρωθυπουργοί, υπουργοί, μεγαλοστελέχη του δημοσίου έχουν βάλει πλείστες δεσμευτικές υπογραφές φροντίζοντας για την εκ των υστέρων επικύρωση από την Βουλή, όπου πολλοί είτε δεν διαβάζουν τι ψηφίζουν, είτε δεν προσέρχονται για να ψηφίσουν ή ψηφίζουν με διάφορα ανταλλάγματα. Με τραγική συνέπεια ωστόσο για όλους μας πως : “τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται”.
Αυτό που πρέπει να εξασφαλιστεί είναι να καταστεί αδύνατο το πάσης φύσεως οικονομικό έγκλημα και ο παράνομος πλουτισμός που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο κάθε πράξης διαφθοράς, διαπλοκής και εξαπάτησης.

Τα μέσα υπάρχουν, η ανάγκη πιο επιτακτική από ποτέ. Το μόνο που απομένει είναι ένα κίνημα να πρωτοστατήσει μιας τέτοιας προσπάθειας και να υπερπηδήσει τόσο τα εμπόδια που θα ορθωθούν όσο και τις τρικλοποδιές που το ίδιο το σύστημα επιφυλάσσει για να υπερασπιστεί τα κεκτημένα του…. ή καλύτερα τα αφαιρεθέντα από όλους μας , από το 99% . Ειδάλλως “τα συμφωνηθέντα θα πρέπει να τηρούνται”.

Το λάθος θα συνεχίσει να διογκώνει το πρόβλημα , θα συνεχίσει να υποδουλώνει τους ανθρώπους.
Ο άνθρωπος πρέπει να είναι Ελεύθερος και Φυσικά και Ψυχικά....
Δηλαδή ...οικονομικά !!!

Αλέξης Κάντζης 

BESA, By Yaakov Lappin- March 22, 2020: The IDF’s Momentum Plan Aims to Create a New Type of War Machine

 BESA Center Perspectives Paper No. 1,497, March 22, 2020
 
EXECUTIVE SUMMARY: After a year of planning, including a thorough and at times painful “self MRI scan,” the IDF has set itself the target of creating a networked force that can destroy enemy capabilities in as little time and at as low a cost as possible. According to its new multi-year Momentum program, the IDF has changed its definition of victory, marking a significant and potentially extremely fruitful shift in military thinking.
 
One of the most remarkable aspects of the IDF’s new multi-year Momentum program is its revised definition of victory.
 
To reflect the reality of complex combat against 21st century terror-armies that are deeply embedded in urban settings and that use their own civilians as human shields to target Israel’s home front, the objective of victory (when it comes to ground offensives) is no longer simply the seizing of enemy territory.
 
In fact, merely seizing territory under the modern conditions of Middle Eastern warfare has more often than not proven to mark just another interim stage in the fighting. So long as enemy fighting capabilities remain in place, leaving the adversary able to continue to launch guerilla strikes from tunnels, bunkers, or residential buildings on advancing (or halted) forces or fire volleys of projectiles at the Israeli home front, Israel is denied decisive victory. The primary definition of victory has long been up for revision. The IDF’s adjusted definition of victory forms a core aspect of the new Momentum multi-year program, which it began implementing in January.
 
Momentum now defines victory no longer as just getting ground forces to the edge of their assigned “blue arrows,” but rather, as IDF Chief of Staff Lt.-Gen. Avivi Kochavi stated, the rapid destruction of enemy capabilities. The systematic and speedy removal of such capabilities, be they command posts, rocket launchers, weapons storehouses, enemy command levels, or combat personnel themselves, is now deemed to be much more important than the seizure of territory. Of far greater importance is the quantity of enemy capabilities the IDF is able to destroy on the ground, from the air, and from the sea, as well as the time it takes to do so and the casualties and costs that are involved.
 
Momentum’s guiding logic defines victory this way: the maximum number of enemy capabilities destroyed in the shortest period of time and with the smallest possible number of casualties. The closer a result is to these parameters, the more decisive the victory.
 
Time is critical to Momentum’s force activation blueprint. This is because every day that the Israeli home front comes under heavy rocket and missile fire, the national economy cannot function and the state will inevitably incur significant damage. This is all the more true as adversaries, particularly Hezbollah, seek to equip themselves with precision guided missiles, giving them the ability to hit sensitive and symbolic sites deep inside Israel despite layers of air defenses
 
Momentum envisions the creation of a sharper, more lethal IDF in which field units receive the wealth of capabilities that are currently enjoyed by IDF Central Headquarters in Tel Avi
 
In essence, this means a battalion will be digitally connected to all the relevant forces in its sector and to the Intelligence Directorate. A company commander will be able to activate his own drones and use the IDF’s digital command and control network to activate tanks, helicopters, or electronic warfare units immediately upon the detection of time-sensitive targets, like an anti-tank cell hiding on the third floor of a tower block.
 
This implies that the IDF needs to develop new ways of identifying the hidden enemy and closing the sensor-to-shooter cycle within seconds. This can be accomplished by taking full advantage of new sensors, artificial intelligence, and machine learning technology to regain a qualitative advantage over adversaries that has begun to erode.
 
Momentum came to life through four stages over the past year: 1) diagnosis, 2) formulation of a new activation concept, 3) shaping of principles for the future IDF, and 4) setting up planning frameworks for force build-up.
 
During the diagnosis stage, in April 2019 the IDF assembled every serving major general and brigadier-general at a single forum and had them present strengths, weaknesses, and recommendations to all. This “MRI” produced a wealth of insights.
 
Thirty teams then came together to envisage the challenges of the coming decade. They were organized into three colors:the red teams analyzed trends shaping the enemy; the blue teams looked at the future of the IDF; and the white teams looked at the evolving strategic environment.
 
The red teams highlighted the fact that precision strike weapons are proliferating quickly and that miniaturization technology is fueling this process. They also noted that urban warfare is a key trend that will define combat for years to come. The blue teams assessed potential future Israeli national GDP figures, social trends, and other factors that will affect the future IDF, both positively and negatively.
 
Three main efforts guide Momentum’s force buildup program. The first, a multi-domain ground maneuver capability, means IDF field units would be able to operate simultaneously on the ground, underground, in the air, in the electromagnetic spectrum, and in the cyber domain. A second axis is based on upgrading Israeli firepower strikes. A third axis is designed to boost defenses for the Israeli home front. Eight enablers (or force multipliers), including air superiority, intelligence superiority, and continuous functionality under fire, were also formulated.
 
Momentum is the product of a recognition that doing this too slowly will enable Iran, Hezbollah, Hamas, and others to continue to close the qualitative gap—a development Israel cannot afford.
 
If Momentum succeeds, by 2030 the IDF will be a significantly more lethal, networked war machine that can destroy enemy capabilities in record time and with the lowest possible casualties. Its battalions will be far more independent than those of 2020, with their own C4i and intelligence-gathering envelopes, and an air force that can launch waves of fire strikes that go beyond any past or current capabilities.
 
The IDF of the future will also be designed to deliver long-range strikes on Iran if this becomes necessary.
 
Such changes will require a significantly larger defense budget, as well as an end to the paralysis of the Israeli political system and a functioning governing coalition, sooner rather than later.
View PDF
 
Yaakov Lappin is a Research Associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies and a military and strategic affairs correspondent. He conducts research and analysis for defense think tanks and is the military correspondent for JNS. His book The Virtual Caliphate explores the online jihadist presence.  

Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: Ο Κορονοϊός ως απειλή Εθνικής Ασφαλείας

Εδώ και δεκαετίες η πιθανότητα εξάπλωσης μιας μολυσματικής ασθένειας είναι ψηλά στην παγκόσμια ιεράρχηση επικινδυνότητας των διαφόρων απειλών. Η ανθρώπινη καταστροφικότατα οδήγησε στο παρελθόν ακόμη και τις αποκαλούμενες «προηγμένες» χώρες να ασχοληθούν και με τη διάσταση του βιολογικού πολέμου. Ένας πόλεμος που επί της ουσίας αφορά τη σκόπιμη δημιουργία και διάδοση στον αντίπαλο μιας μεταδοτικής ασθένειας (όχι αναγκαστικά θανατηφόρας) που θα εξασθενεί τη βούληση και τις ικανότητες του τελευταίου να αντιδράσει. Δεν ήταν τόσο η απαγόρευση που επέβαλαν οι διεθνείς συνθήκες στην ανάπτυξη αυτών των δυνατοτήτων όσο η κατανόηση ότι εισερχόμαστε σε μια περιοχή τρομακτικών και ανεξέλεγκτων συνεπειών που οδήγησε στον (επίσημο) τερματισμό αυτών των ερευνών.