Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει, ότι, όσον αφορά στην εθνική άμυνα και στην αξιοπρέπεια της Χώρας, ισχύουν δύο ακατάλυτα απλά αξιώματα:
Ο ‘‘απέναντι τρόμος’’ είναι, από πολλών δεκαετιών, δεδομένος. Τα Γενικά Επιτελεία έχουν την ικανότητα, δυνατότητα, αρμοδιότητα και ευθύνη να μελετούν, σχεδιάζουν και εισηγούνται σωστά και με βάση το εθνικό συμφέρον, χωρίς την παρέμβαση τρίτων. Διαθέτουν πολλά καντάρια γνώσεως και εμπειρίας. Αλλά η εκτέλεση ενός εθνικού επιχειρησιακού σχεδίου, καθώς και η υλοποίηση ενός εξοπλιστικού προγράμματος, πρέπει πάντοτε να περιβάλλονται από πολιτική απόφαση, που προϋποθέτει πολιτική βούληση.
Ένας μελλοντικός πόλεμος, αν και όποτε, δεν θα γίνει με τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις που αποκομίζει ο ελληνικός λαός από τα τηλεοπτικά παράθυρα, και που οδηγούν σε επιπόλαιους βαυκαλισμούς. Άλλη βαρύτητα έχει η παράβαση της μη κατάθεσης σχεδίου πτήσεως, από πλευράς τουρκικής αεροπορίας, για να ‘‘κόψει’’ το FIR Αθηνών, για εκπαιδευτικές πτήσεις στο Αιγαίο, και άλλο θα είναι το σκηνικό της απόπειρας καταλήψεως εθνικού μας εδάφους, νησιού ή έστω και βραχονησίδας. Και να μην μας διαφεύγει, ότι πολλά από τα ελληνικά του Ανατολικού Αιγαίου μπορούν να απειληθούν χωρίς καν να απαιτηθεί τα τουρκικά μαχητικά να κόψουν το FIR Αθηνών. Ο βομβαρδισμός της ελληνικής κοινής γνώμης με στατιστικά στοιχεία, σχετικά με τις αναχαιτίσεις τουρκικών αεροσκαφών, πρέπει να σταματήσει. Αποκοιμίζει! Και η τακτική, η Πολεμική μας Αεροπορία να δηλώνει παρουσία με εμπλοκές, σε κάθε είσοδο τουρκικού μαχητικού στο Αιγαίο, πρέπει να αναθεωρηθεί. Τους εκπαιδεύουμε, δωρεάν γι’ αυτούς, σε διεθνή εναέριο χώρο, από το 1974. Τους αποκαλύπτουμε τις επιδόσεις και τις δυνατότητές μας. Και το κόστος, δυσβάστακτο. Υπάρχουν τακτικές πιο αποτελεσματικές και λιγότερο ‘‘δραχμοβόρες’’, που μπορούν να αναγκάσουν την τουρκική αεροπορία να μαζέψει τα λουριά της. Είναι άλλο πράγμα βέβαια η παραβίαση εθνικού εναέριου χώρου. Εκεί, άτεγκτοί. Είμαστε υπερήφανοι για τους αναχαιτιστές της Π.Α. Και οι διώκτες καλά κρατούν. Δεχόμαστε, ότι η οποιαδήποτε αλλαγή στην τακτική θα έχει πολιτικό κόστος. Τα τηλεοπτικά παράθυρα είναι ανελέητα!
Είναι πραγματικά τραγική και δείχνει την πλήρη απουσία στρατηγικής της χώρας, τόσο απέναντι στην αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας του Ταγίπ Ερντογάν, όσο και στο χειρισμό μιας πολύ καλής συγκυρίας στις σχέσεις της Ελλάδας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η κατάσταση που επικρατεί σε αυτά τα δύο κρίσιμα για το εθνικό συμφέρον μέτωπα, όταν μάλιστα επίκειται και η, με με τυμπανοκρουσίες, έναρξη του στρατηγικού διαλόγου Ελλάδας και Ηνωμένων Πολιτειών.
Αντί λοιπόν να καθίσουμε να προβληματιστούμε και να συζητήσουμε σοβαρά, έτσι ώστε να υπάρξει επιτέλους μια εθνική στρατηγική απέναντι στην Τουρκία και στις σχέσεις μας με τη νέα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, εναποθέτουμε τις ελπίδες μας και εκτονωνόμαστε, μέσα από το φιάσκο της δήθεν μη παράδοσης των μαχητικών αεροσκαφών F35 στην Τουρκία από τις ΗΠΑ, και ταυτόχρονα έχουμε γίνει υπερασπιστές ενός επικίνδυνου ισλαμιστή όπως είναι ο Γκιουλέν, πιστεύοντας ότι έτσι θα πληγεί ο επίσης επικίνδυνος ισλαμιστής και απολυταρχικός Ερντογάν. Το μόνο που λείπει σε όλη αυτό το θέατρο του παραλόγου είναι το αυτονόητο. Το πώς δηλαδή θα θωρακιστεί η χώρα στο νέο σκηνικό που αναδύεται με γοργούς ρυθμούς στη γειτονιά μας και την ευρύτερη περιοχή μας.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος, σχολιάζοντας τις πληροφορίες, για πρόθεση της Ουάσιγκτον να δώσει τον Φετουλάχ Γκιουλέν στην Τουρκία, ανέφερε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι υπό εξέταση (αυτή τη στιγμή). Πανηγύρια στον ελληνικό τύπο και βαρύγδουπες αναλύσεις. Μόνο που ο Πρόεδρος Τράμπ, δεν σταμάτησε εκεί. Συνεχίζοντας τις δηλώσεις του για την Τουρκία και τον Ερντογάν, σημείωσε, “πάντα εξετάζουμε για οτιδήποτε μπορούμε να κάνουμε για την Τουρκία”, συμπληρώνοντας ότι η Ουάσιγκτον, “έχει μια πολύ καλή στιγμή με την Τουρκία”, μετά την απελευθέρωση του Πάστορα Μπράνσον. Και ολοκλήρωσε, εγκωμιάζοντας τον Ερντογάν, “δυνατός άνδρας, σκληρός άνδρας, έξυπνος άνδρας”. Άραγε ποια θα ήταν τα αντίστοιχα επίθετα για τον κ. Τσίπρα, εάν τον θυμάται καν για οτιδήποτε άλλο από τα κοσμητικά επίθετα με τα οποία ο κύριος Πρωθυπουργός είχε στολίσει τον Αμερικανό Πρόεδρο, πριν τις προεδρικές εκλογές του 2016.
Γκιουλέν…
Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αφήνοντας στην άκρη τον ξαφνική αγάπη που έχει πιάσει κάποιους εδώ στην Ελλάδα με τον Γκιουλέν, και επιχαίρουν για το γεγονός ότι αποτελεί σημείο τριβής στις σχέσεις της Ουάσιγκτον με την Άγκυρα.
Οι πληροφορίες ότι η κυβέρνηση Τράμπ, εξετάζει, που το εξετάζει, το αίτημα της Τουρκίας για έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος είναι ένας Τούρκος Ισλαμιστής που είχε συνδράμει τα μέγιστα τον απολυταρχικό Ισλαμιστή Ερντογάν να εδραιώσει το λογικής Sharia, καθεστώς του στην Τουρκία, είναι ένα ενδιαφέρον γεγονός.
Η ιδέα έκδοσης του Γκιουλέν στην Τουρκία, θα μπορούσε να είναι δελεαστική. Ο ακραίος αυτός Ισλαμιστής έχει στήσει μια αυτοκρατορία Ισλαμικών σχολείων σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ, τα οποία μάλιστα χρηματοδοτούνται κατά ένα μέρος από χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων και τα οποία προωθούν τουρκικό εθνικισμό σε χιλιάδες Αμερικανούς και είναι η πύλη προπαγάνδας για τη επικράτηση του ακραίου Ισλαμικού νόμου της Sharia.
Σαφώς και δεν είναι σωστή κίνηση από την πλευρά της κυβέρνησης Τράμπ να κάνει τα χατίρια του ακραίου – απολυταρχικού Ισλαμιστή Ερντογάν, ο όποιος μάλιστα έχει πάψει να είναι αξιόπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ εδώ και χρόνια. Μια τέτοια κίνηση θα τον αποθρασύνει ακόμη περισσότερο, έτσι ώστε να γίνει ακόμη πιο επιθετικός στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και όχι μόνο.
Την ίδια στιγμή όμως εκείνο που θα εξυπηρετήσει τα μέγιστα τα συμφέροντα των ΗΠΑ, είναι μια ενδελεχής έρευνα του Δούρειου Ίππου, στα σπλάχνα των ΗΠΑ, του δικτύου των σχολείων του Γκιουλέν, και τον καθόλα ύποπτων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του δικτύου του στις ΗΠΑ, με στόχο τη διάλυσή τους.
Κασόγκι…
Ένα επίσης πολύ σημαντικό κομμάτι στο πάζλ της έξυπνης στρατηγικής του Ερντογάν απέναντι στις ΗΠΑ, είναι και ο χειρισμός της υπόθεσης της δολοφονίας Κασόγκι, όπου ο επικίνδυνος Ισλαμιστής ηγέτης της Τουρκίας, έχει αναγάγει τον εαυτό του σε υπερασπιστή των δημοκρατικών ελευθεριών και όπως ο ίδιος είπε στην ομιλία του, την οποία βλακωδώς μετέδιδαν ζωντανά πριν λίγες εβδομάδες όλα τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, the conscious of humanity (συνείδηση της ανθρωπότητας).
Ο Ερντογάν, χρησιμοποιεί το γεγονός της δολοφονίας του δημοσιογράφου Κασόγκι στο Προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη, σε μια στιγμή που το Κογκρέσο στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι αυτό που αποκαλούμε “lame duck”, υπό αποχώρηση μέχρι να αναλάβει το εκλεγμένο στις πρόσφατες ενδιάμεσες εκλογές, τον Ιανουάριο, για να προωθήσει τα συμφέροντα της Τουρκίας, τιμωρώντας το μεγάλο αντίπαλό του για την ηγεσία του Σουνιτικού Ισλάμ, τον Οίκο τον Σαούντ της Σαουδικής Αραβίας.
Σε καμία περίπτωση μια μονομερής αντίδραση, θετική προς την Τουρκία, της Ουάσιγκτον στο θέμα αυτό δεν θα εξυπηρετήσει τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής. Στη συγκυρία αυτή τα συμφέροντα των ΗΠΑ, και η σταθερότητα της περιοχής είναι πιο εξασφαλισμένα μέσω στήριξης της Σαουδικής Αραβίας, και όχι της Τουρκίας του Ερντογάν.
Η σωστή κίνηση για την Ουάσιγκτον σε αυτό το στρατηγικής, όπως εξελίσσεται, θέμα είναι η τιμωρία και των δύο με επιβολή μελετημένων κυρώσεων σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την δολοφονία του Κασόγκι, και την ανακήρυξη του ιδεολογικού και φυσικού σύμμαχου του Ερντογάν, της τζιχαντιστικής Μουσουλμανικής αδελφότητας, ως τρομοκρατικής οργάνωσης.
Αυτά σε συνδυασμό με σοβαρά και μελετημένα αιτήματα και θέσεις, πρέπει να πάμε να πούμε σε ένα πραγματικά στρατηγικό διάλογο με τις ΗΠΑ. Διότι πολύ φοβάμαι ότι αντί να πούμε θα μας πούνε και θα ανοίξει ο δρόμος για σοβαρές απώλειες στο επίπεδο των εθνικών συμφερόντων και της εθνικής κυριαρχίας.
Αντί λοιπόν να ασχολούμαστε με ανούσιες φανφάρες εκτόνωσης, για την παράδοση των F35 στην Τουρκία, και τη μη έκδοση του Γκιουλέν από τις ΗΠΑ στην Τουρκία, ας καθίσουμε να μελετήσουμε με προσοχή τις εξελίξεις και το παιχνίδι στην περιοχή μας, για να διαμορφώσουμε επιτέλους μια σοβαρή και ουσιαστική στρατηγική με βάση το εθνικό συμφέρον της χώρας και στόχο την μακροπρόθεσμη επιβίωση της Ελλάδας και του Ελληνικού Έθνους.
*Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.
